خانه / اخبار / معنای «ثارالله» چیست؟

معنای «ثارالله» چیست؟

معنای ثارالله چیست؟ آیا اطلاق این کلمه به امام حسین علیه السلام، ریشه قرآنی و روایی دارد؟

«ثار» از ریشه «ثَأر» و «ثُوره» به معنای انتقام و خونخواهی و نیز به معنای خون آمده است. برای «ثارالله» معانی و وجوه مختلفی ذکر شده که هر یک تفسیر خاص خود را می طلبد. در مجموع به این معنا است که: خداوند، ولّی دم آن حضرت علیه السلام است و خود او خون آن بزرگوار را از دشمنانشان طلب می کند؛ چرا که ریختن خون سیدالشهدا در کربلا، تجاوز به حریم و حرمت الهی و طرف شدن با خداوند است. به طور کلی از آن جهت که اهل بیت علیهم السلام «آل الله» هستند، شهادت این امامان، ریخته شدن خون ِمتعلق به خداوند است.

اگر چه این واژه در قرآن نیامده است؛ لیکن می توان آن را با آیات قرآنی این گونه توجیه نمود. خداوند می فرماید:« مَنْ قُتِلَ مَظْلُومًا فَقَدْ جَعَلْنَا لِوَلِيِّهِ سُلْطَانًا»؛ (آن کس که مظلوم کشته شده، برای ولّی اش سلطه (و حق قصاص) قرار دادیم).

هر کسی (صرف نظر از مسلک و مذهبش)، اگر مظلومانه کشته شود، اولیای دم او، حق خونخواهی دارند و از آنجا که اهل بیت علیهم السلام – به ویژه امام حسین علیه السلام- مظلومانه و در راه ایمان و حق و خداوند کشته شده اند و جان به جان آفرین تسلیم کرده اند، در واقع«ولّی دم» و خونخواه آنان، خود خداوند است. بنابراین «ثارالله» به این معنا است که خون بهای امام حسین علیه السلام، متعلق به خدا است و او کسی است که خون بهای امام حسین علیه اسلام را خواهد گرفت. این واژه حاکی از شدت همبستگی و پیوند سیدالشهدا علیه السلام با خداوند است که شهادتشان همچون ریخته شدن خونی از قبیله خدا می ماند که جز با انتقام گیری و خون خواهی خدا، تقاص نخواهد شد.

شاید بتوان در این باره با نگاه عرفانی مستند به روایات نیز به نتیجه ای نورانی دست یافت. از امام علی علیه السلام نیز به «اسدالله الغالب» و «یدالله» تعبیر شده است و در حدیث «قرب نوافل» از پیامبر صلی الله علیه و آله روایت شده است که خداوند فرمود: «ما تَحبَّبَ إلَيّ عَبدي بشيءٍ أحَبَّ إلَيَّ ممّا افْتَرَضْتُهُ علَيهِ ، و إنّهُ لَيَتحبَّبُ إلَيَّ بالنّافِلَةِ حتّى اُحِبَّهُ ، فإذا أحْبَبْتُهُ كنتُ سَمْعَهُ الّذي يَسمَعُ بهِ، و بَصرَهُ الّذي يُبصِرُ بهِ ، و لِسانَهُ الّذي يَنْطِقُ بهِ ، و يَدَهُ الّتي يَبْطِشُ بها ، و رِجْلَهُ الّتي يَمشي بها ، إذا دَعاني أجَبْتُهْ، و إذا سَألَني أعْطَيتُهُ» (بنده ام با هيچ كارى دوست داشتنى تر از انجام واجبات، محبوب من نمى شود و با انجام مستحبات وسيله جلب محبت مرا فراهم مى آورد چندان كه محبوب من مى شود و چون دوستش بدارم گوش شنواى او مى شوم و چشم بيناى او و زبان گوياى او و دست نيرومند او و پاى ره پوى او. هرگاه مرا بخواند پاسخش دهم و هرگاه از من چيزى بخواهد عطايش كنم).

از این روایت به خوبی آشکار می شود که اولیای خداوند، «خلیفه» او بر روی زمین و مظهر افعال الهی اند. خداوند جسم نیست، اما آنچه را که اراده می کند انجام بدهد، از طریق دست اولیای خود به ظهور می رساند و کمکی و مساعدت را که می خواهد به سوی بنده ای بفرستد، با پای اولیای خود می رساند. و خونی را که می خواهد از سوی خود برای احیای دین خودش ریخته شود، از طریق شهادت اولیای خودش ظاهر می سازد. از این رو همانطور که دست امام علی علیه السلام، دست قدرت خدا و «یدالله» است؛ خون امام حسین علیه السلام نیز خون خدا و «ثارالله» است.

صفحه مورد نظر یافت نشد

حدیث روز ( حکم تلگرام و فیلتر شکن )

امام جواد علیه السلام می فرمایند : « مَنْ اَصْـغى اِلى نـاطِـقٍ فَقَدْ عَبَـدَهُ، فَإنْ …

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *