خانه / اخبار / ۱۲ تیر ماه روز بزرگداشت علامه امینی رحمة الله علیه

۱۲ تیر ماه روز بزرگداشت علامه امینی رحمة الله علیه

تولد: ۱۳۲۰ق

وفات: ۱۳۴۹ ش. مطابق با ۲۸ ربیع الثانی ۱۳۹۰ ق.

عمر: ۶۸ سال

مزار: نجف اشرف در کنار کتابخانه امیرالمؤمنین علیه السلام

اساتید: بزرگانی هم چون میرزا احمد امینی (پدر بزرگوارشان)، سیدمحمد مولانا (صاحب مصباح السالکین)، سیدمرتضی خسروشاهی، سیدمحمد فیروزآبادی، سیدابوتراب خوانساری.

آثار: الغدیر، شهداء الفضیله، ادب الزائر، تعلیق بر کامل الزیارات

اشاره: «برای نوشتن الغدیر، افزون بر ده هزار جلد کتاب مطالعه کرده ام!»

این سخن رادمردی برخاسته از حوزه های علمیه بود که با بهره گیری از عمر مشحون از تحقیق خود درخت تناوری به نام «الغدیر» را غرس نمود و چنان شاخ و برگش داد که جهانی را به زیر سایه دل انگیز خویش جای داد و افتخار مجامع علمی قرون متأخر گردید.

ایشان در تبریز تولد یافت و دوران مقدمات و سطح را در آن شهر به پایان برد و در نجف بالید و به مقام استادی و اجتهاد رسید و همان جا شالوده بنیاد عظیم الغدیر را پی ریزی کرد و با سفر به مناطق مختلف علمی جهان، آن را استحکام بخشید

نگاهی به زندگی علامه امینی (ره

در سال ۱۳۲۰ ه. ق برابر با ۱۲۸۱ ه. ش ستاره ای در شهر تبریز، در خانه ای سرشار از علم و تقوا بدرخشید و افراد خانواده را سرشار از شادی و شعف نمود.
فرزند را عبدالحسین نامیدند تا همواره سینه اش سرشار از عشق اهل بیت علیهم السلام باشد؛ پیوسته در مسیر ایشان گام بردارد و همچون مولایش امام حسین علیه السلام، شمیم روح افزای ولایت را پراکنده سازد. آری، عبدالحسین به دنیا آمد و الغدیر با او جان گرفت.

بر بام فضیلتها

شیخ عبدالحسین امینی، معروف به علامه امینی صاحب کتاب گرانقدر الغدیر از عالمان وارسته و بزرگی بود که از صفات پسندیده ای؛ مانند: علوّ طبع، قناعت، بی اعتنایی به ریاست، صراحت لهجه، قلم و بیانی شیوا و رسا برخوردار بود. سیمای دل نشین و جذاب آن دانشمند فرزانه کم نظیر بود. او که در مقام علم به حق «علاّمه» بود، در پاکی عمل و اخلاق اسلامی و اصلاح نفس نیز عالمی بود اخلاقی و صاحب کرامت و تأثیر باطن. عالی ترین و سر آمد تمام صفات وی محبّت و ولای کامل او نسبت به خاندان رسالت بود. فکر و ذکر و اندیشه و قصد او چیزی جز خدمت به امیرالمؤمنین(ع) و احیای اندیشه های ناب اهل بیت(ع) نبود، خاطره ای که در زیر می خوانید، از فرزند گرامی ایشان در مقدمه کتاب الغدیر نقل شده است:

ایشان بسیار علاقمند به قرائت قرآن و دعا و نمازهای مستحبی بودند. قبل از طلوع فجر برای نماز شب برمی خاستند و نماز شب را تا اذان صبح ادامه می دادند و بعد از انجام فریضه صبح شروع به خواندن قرآن می کردند، هر روز یک جز قرآن را با صوتی دل نشین و رعایت قواعد و تجوید همراه با دقت در معانی آیات تلاوت می کردند

ماه مبارک رمضان که فرا می رسید رابطه ایشان با قرآن به نحو دیگری بود.در این ماه ایشان بیشتر کارهای روز مرّه خود را کنار می گذاشتند و مشغول عبادت و روزه در نجف اشرف و یا کربلای معلّی می شدند. در طول این ماه پانزده ختم قرآن داشتند که ثواب چهارده جزء آن را به چهارده معصوم(ع) هدیه می کردند و ثواب یک ختم آن را به پدر و مادر خویش. این سیره و روش تا اواخر عمر پربرکت وی ادامه داشت

محقق خستگی ناپذیر

استاد محمدرضا حکیمی درباره علامه عبدالحسین امینی می گوید:

علامه امینی را باید مجاهدی نستوه معرفی کرد که در مسیر حرکت خود و خدمت به دین مبین اسلام و اهل بیت عصمت(ع)، هیچ وقت، احساس خستگی نکرد. فردی بود که عمری با کتاب و کتاب خانه مأنوس بود. به فرمایش خودش: «هیچ کتاب خانه بزرگ یا کوچکی نبود که از دسترس استفاده من دور مانده باشد و از هیچ گونه توجه علمی و فقهی نبوده که محروم شده باشم و از معاشرت هیچ پرهیزگاری نبوده که برخوردار نباشم و از استماع موعظه هیچ واعظی نبوده که بهره مند نشده باشم، تا به این درجه از اطلاعات که کسب کرده ام، رسید.»..(علامه امینی) برای دست یافتن به اسناد لازم، از سفرهای دور و دراز و پر خطر، پرهیز خوب است این جا قضیه ای که شاهد شدت فعالیت ایشان است، ذکر کنم. ایشان در یکی از شهرهای عراق، در کتاب خانه ای مشغول مطالعه بودند. چون این کتاب خانه، هر روز فقط چهار ساعت باز بود و ایشان نمی توانست بیش از چهار روز در آن شهر بماند، با توافقی که میان وی و رئیس کتاب خانه شده بود، علامه امینی هر روز به هنگام ظهر، یعنی ساعت تعطیلی کتاب خانه، وارد کتاب خانه می شد و کتابدار در را به روی او می بست تا روز بعد ساعت هشت صبح، حدود بیست ساعت مشغول مطالعه بود و با لقمه نانی که به همراه داشت و جرعه آبی که کتابدار در اختیارش می گذاشت، توانست در مدت چهار روز از میان چهارهزار نسخه خطی، مآخذ دلخواه خود را پیدا کند.

روحشان شاد و راهشان ادامه دار انشالله

صفحه مورد نظر یافت نشد

منازل مسیر حرکت امام حسین علیه السلام از مکه تا کربلا

نام منزل: شقوق شقوق، به معنای ناحیه‌ها. محلی در راه کوفه به مکه که پیش …

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *